Diagnoza i terapia dzieci chorych neurologicznie z zaburzeniami mowy i komunikacji (afazja i dyzartria)

Mali pacjenci mogą zmagać się z trudnościami w mówieniu, rozumieniu komunikatów językowych oraz w czytaniu czy pisaniu, których podłożem są liczne choroby neurologiczne. W grupie tych dzieci znajdują się te, u których choroba ma uwarunkowania prenatalne, tj. choroby wrodzone (często rzadkie zespoły genetyczne np. zespół Angelmana, zespół Möbiusa). Przyczyną nieprawidłowości w rozwoju mowy i komunikacji mogą być ponadto urazy czaszkowo-mózgowe, udary, guzy mózgu.

            Dzieci mogą mieć problemy z nazywaniem, powtarzaniem i/lub budowaniem zdań czy dłuższych wypowiedzi. W innych przypadkach prezentują trudności z rozumieniem znaczeń pojedynczych słów lub – mimo rozumienia niektórych wyrazów – z odbiorem zdań czy dłuższych tekstów. Wszystkie te deficyty obejmują poziom programowania języka a pacjent zmaga się z afazją.

            Dzieci chore neurologicznie mogą ponadto mieć problemy na poziomie realizacji wypowiedzi (dyzartria). Wówczas dotyczą one sfery artykulacji, tworzenia głosu i kontroli oddechu. Ich wypowiedzi mogą być niezrozumiałe, wysiłkowe, mieć zaburzone tempo, mogą być zbyt ciche.

            Zarówno afazja, jak i dyzartria prowadzą do trudności komunikacyjnych małego pacjenta z otoczeniem, w tym nawiązywaniem relacji rówieśniczych.  Wtórnie problemy językowe rzutują na opanowywanie/ odbudowywanie umiejętności czytania i pisania oraz inne umiejętności szkolne. Dzięki rzetelnej diagnozie neurologopedycznej, dopasowanemu do pacjenta planowi terapii oraz systematycznej pracy, można rozwinąć lub przywrócić te kluczowe dla człowieka zdolności lub w znacznym stopniu poprawić jakość życia zarówno pacjenta, jak i Jego najbliższych.

            Jeśli potrzebujesz pomocy neurologopedy i chcesz rozpocząć skuteczną terapię, umów się na badanie w CDiTN.