Diagnoza i terapia dorosłych pacjentów chorych neurologicznie z zaburzeniami mowy i komunikacji (afazja i dyzartria)

W wyniku udaru mózgu, urazu głowy, różnego rodzaju chorób neurodegeneracyjnych takich, jak choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, stwardnienie zanikowe boczne (SLA) czy chorób nowotworowych mózgu pacjenci mogą zmagać się z trudnościami w mówieniu, rozumieniu komunikatów językowych, czytaniu czy pisaniu.

            Czasami są to problemy z przypominaniem sobie słów, innym razem z budowaniem zdań czy całych wypowiedzi. Chorzy mogą mieć kłopoty z rozumieniem znaczeń pojedynczych słów a w innym przypadku – mimo rozumienia niektórych wyrazów – z odbiorem zdań czy dłuższych tekstów. Są to deficyty na poziomie programowania języka a pacjent zmaga się z afazją.

            Chorzy mogą również mieć problemy na poziomie realizacji wypowiedzi (dyzartria). Wówczas nie mają trudności z zaplanowaniem tego, co chcą powiedzieć, wiedzą, jakich słów użyć, ale pojawiają się kłopoty z artykulacją, fonacją i/lub oddechem. Ich wypowiedzi mogą być niezrozumiałe, wysiłkowe, mieć zaburzone tempo, mogą być zbyt ciche.

            Zarówno afazja, jak i dyzartria prowadzą do trudności komunikacyjnych pacjenta z otoczeniem, co w konsekwencji może rodzić wiele frustracji po obu stronach. Dzięki rzetelnej diagnozie neurologopedycznej, dopasowanemu do pacjenta planowi terapii oraz systematycznej pracy, można przywrócić te kluczowe dla człowieka zdolności lub w znacznym stopniu poprawić jakość życia zarówno pacjenta, jak i Jego najbliższych.

            Jeśli potrzebujesz pomocy neurologopedy i chcesz rozpocząć skuteczną terapię, umów się na badanie w CDiTN.